Rezerwy bankowe jako aktywa: Klucz do stabilności finansowej

Bilans banku centralnego, choć dla wielu brzmi tajemniczo, odgrywa kluczową rolę w codziennym życiu gospodarczym. Jego główne pasywa – rezerwy banku centralnego, czyli depozyty banków komercyjnych w banku centralnym – służą jako ostateczny środek rozliczeń transakcji w gospodarce. Innymi słowy, rezerwy banku centralnego są najbardziej płynną i ostateczną formą pieniądza. Stanowią podstawę niemal wszystkich innych form pieniądza, takich jak depozyty osób fizycznych i przedsiębiorstw w bankach komercyjnych.

Czym są rezerwy bankowe i jaką rolę pełnią?

Niektóre transakcje mogą odbywać się po prostu poprzez przesunięcie pieniędzy z jednego konta na drugie w tym samym banku komercyjnym. W takim przypadku bank centralny nie musi być zaangażowany. Jednakże, gdy pieniądze mają być przelane z konta w jednym banku komercyjnym na konto w innym banku komercyjnym, transakcja ta musi zostać rozliczona między nimi. Wtedy wkracza bilans banku centralnego. Banki komercyjne utrzymują rezerwy w banku centralnym. Transakcje mogą być zatem rozliczane poprzez przesuwanie tych rezerw – roszczeń wobec banku centralnego – w bilansie banku centralnego poprzez obciążenie rachunku rezerwowego jednego banku komercyjnego i uznanie rachunku innego banku. To pewność, że płatności mogą być rozliczane w ten sposób, ostatecznie nadaje pieniądzowi banku komercyjnego jego wartość. Zapewnia to jednolitość pieniądza, czyli pewność, że pieniądz jest wymienny po równej wartości – że pieniądze trzymane na koncie są tak samo dobre jak każde inne.

W praktyce transakcje są przetwarzane za pośrednictwem naszego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (RTGS). Zapewnia on ostateczne i wolne od ryzyka rozliczenie transakcji w całym systemie finansowym, w centrum którego znajdują się rezerwy banku centralnego. Nawiasem mówiąc, oznacza to, że rezerwy banku centralnego istnieją głównie w formie cyfrowej. Tak więc droga do „cyfrowego funta” nie jest tak długa, jak mogłoby się wydawać. Jednym ze sposobów myślenia o hurtowej walucie cyfrowej banku centralnego jest po prostu kolejna forma cyfrowych rezerw banku centralnego. Tymczasem nowy i ulepszony system RTGS jest bliski ukończenia. Zapewni on ulepszoną usługę rozliczeniową, wspierającą innowacje w usługach płatniczych. Jest to ekscytujący i ważny program prac, ale nie jest to temat na dzisiaj.

Rezerwy a stabilność finansowa

Przechodząc do stabilności finansowej, rezerwy banku centralnego są najbezpieczniejszymi i najbardziej płynnymi aktywami finansowymi, ostatecznym środkiem rozliczeń. To czyni z nich niezbędną kotwicę dla stabilności banków komercyjnych i szerszego systemu finansowego. Banki komercyjne mogą tworzyć pieniądze po prostu udzielając kredytów swoim klientom. Warto zatrzymać się przy tym zdaniu. Jest to odpowiedź na jedno z najprostszych, ale najbardziej drażliwych pytań, które mi zadawano, szczególnie podczas wizyt w szkołach: „jak powstają pieniądze?”. Większość pieniędzy powstaje, gdy banki udzielają kredytów swoim klientom. Banki muszą jednak utrzymywać wystarczające rezerwy, czyli „płynność”, aby sprostać potencjalnym odpływom pieniędzy z kont klientów. Zapewniając płynne przebieganie wszystkich transakcji, rezerwy banku centralnego odgrywają ważną rolę w utrzymaniu stabilności finansowej.

Oczywiście wiąże się to z pakietem polityki makroostrożnościowej i regulacji mikroostrożnościowej. Polityka makroostrożnościowa ma na celu zapewnienie, aby cały system finansowy był solidny i aby ludzie mieli pewność, że ich pieniądze są bezpieczne. Regulacja mikroostrożnościowa natomiast, między innymi, zachęca banki do przyjmowania stosunkowo bardziej stabilnych depozytów terminowych i zapewnienia, że utrzymują one odpowiednią ilość wysokiej jakości aktywów płynnych (HQLA), do których zaliczają się rezerwy banku centralnego, aby wywiązywać się ze swoich zobowiązań płatniczych w każdym momencie. Regulacja ta stanowi podstawę ważnej jednolitości pieniądza.

Nie oznacza to, że banki muszą utrzymywać rezerwy na wszystkie ewentualności. Mogą na przykład pożyczać płynność od siebie nawzajem na tak zwanym rynku pieniężnym, aby wyrównać zapotrzebowanie. Banki centralne są gotowe dostarczyć dodatkową płynność, w formie rezerw banku centralnego, w razie potrzeby, aby system działał sprawnie. W efekcie banki mogą pożyczyć potrzebne rezerwy od banku centralnego, zastawiając inne aktywa jako zabezpieczenie pożyczki. Jak ujął to Charles w artykule opublikowanym w 2011 roku: „istota bankowości centralnej leży w jej zdolności do tworzenia płynności, poprzez manipulowanie swoim bilansem” w ten sposób. Wrócę do tego jeszcze później.

Rezerwy a polityka monetarna

Ale najpierw druga ważna rola, jaką rezerwy banku centralnego odgrywają we współczesnym systemie monetarnym: rezerwy banku centralnego są oprocentowane oficjalną stopą procentową, a tym samym stanowią niezbędną kotwicę dla realizacji polityki monetarnej. Komitet Polityki Pieniężnej Banku Anglii ustala poziom stopy bankowej w celu osiągnięcia celu inflacyjnego na poziomie 2%. Bank wprowadza te decyzje dotyczące polityki pieniężnej w życie poprzez oprocentowanie rezerw na tym poziomie. Poprzez ustalenie krótkiego końca krzywej rentowności, jest to pierwszy krok w transmisji polityki pieniężnej przez rynki finansowe do gospodarki realnej, a tym samym wpływania na inflację.

Istnieją inne sposoby wpływania na krótkoterminowe stopy procentowe w celach polityki pieniężnej, ale wszystkie one w mniejszym lub większym stopniu wiążą się z wykorzystaniem rezerw banku centralnego. Przed globalnym kryzysem finansowym większość banków centralnych działała przy znacznie niższym poziomie rezerw niż obecnie i „korytarzem” stóp procentowych między oficjalnymi stopami procentowymi dla operacji kredytowych i depozytowych. Podejście to polegało na zarządzaniu „niedoborem” rezerw w taki sposób, aby stopa rynku pieniężnego znajdowała się pośrodku korytarza. Bank Anglii stosował wariant tego podejścia, który wymagał od firm określenia ilości rezerw, jakie chcą utrzymywać średnio każdego miesiąca, a następnie zachęcał je do zarządzania swoimi zasobami w celu osiągnięcia tego celu, płacąc stopę bankową tylko od tego celu.

W systemie, który mamy dzisiaj, znacznie większa podaż rezerw sprowadza stopy rynku pieniężnego blisko „podłogi” wyznaczonej przez stopę bankową. Gdyby stopy rynku pieniężnego spadły znacznie poniżej stopy bankowej, banki miałyby możliwość zysku poprzez pożyczanie rezerw od innych banków, na przykład, i zarabianie stopy bankowej na swoich rachunkach rezerwowych. Ten system „podłogi” skutecznie utrzymuje stopy rynku pieniężnego bardzo blisko stopy bankowej.

Optymalny poziom rezerw bankowych

Chociaż w zasadzie moglibyśmy realizować politykę pieniężną przy znacznie niższym poziomie rezerw niż mamy obecnie, będę argumentował tego wieczoru, że względy stabilności finansowej wskazują na zwiększony popyt na rezerwy od czasu kryzysu finansowego, popyt, na który bank centralny ma bardzo dobry powód, aby odpowiedzieć. Ale ile rezerw potrzebujemy w systemie, aby zapewnić stabilność finansową, a także skutecznie realizować politykę pieniężną – jaki jest optymalny poziom? A biorąc pod uwagę ten poziom, stajemy przed kolejnym pytaniem: jakie aktywa powinien posiadać Bank Anglii, aby go zabezpieczyć? Te dwa pytania są tematem na dzisiaj.

Decyzje o tym, jak dostarczamy rezerwy, wpłyną na punkt przecięcia podaży z popytem. Musimy uwzględnić potencjalne zakłócenia rynkowe wynikające z naszych wyborów i ich implikacje dla równowagi między dostarczaniem płynności bezpośrednio przez instrumenty Banku a pośrednio przez rynek pieniężny, zarówno w normalnych czasach, jak i w stresie. Musimy również zastanowić się, gdzie leży ryzyko stopy procentowej w systemie i jakie są tego implikacje. To ważne pytania. Sposób, w jaki na nie odpowiemy, ukształtuje bilans Banku Anglii na nadchodzące lata.

Historia rezerw bankowych

Pod koniec XIX wieku, oprócz sald bankierów (na wykresie 1 na pomarańczowo), banki posiadały również bezpieczne aktywa inwestycyjne w postaci papierów wartościowych rządu (na niebiesko) i rezerwę gotówki w kasach, aby sprostać natychmiastowym wymaganiom klientów (na zielono). Zapewniało to odpowiedni bufor bezpieczeństwa, biorąc pod uwagę charakter bankowości w tamtych czasach. Banki udzielały głównie finansowania kapitału obrotowego firmom. Ich aktywami prywatnymi były weksle, krótkoterminowe pożyczki i kredyty w rachunku bieżącym. Nie weszły na rynek kredytów hipotecznych aż do lat 80. XX wieku. System bankowy był zatem stosunkowo bezpieczny, z niewielkim ryzykiem transformacji terminów zapadalności.

Obie wojny światowe spowodowałyby znaczny wzrost ilości papierów wartościowych rządu posiadanych przez banki, co odzwierciedla rolę systemu bankowego w finansowaniu deficytu rządu. Lata 50. i 60. XX wieku przyniosły zdecydowany powrót składu aktywów bankowych w kierunku kredytowania sektora prywatnego (na zielono). Jednak w tym okresie częste kryzysy bilansu płatniczego w ramach systemu z Bretton Woods doprowadziły do prób kontrolowania kredytowania bankowego. Wywierano presję na wskaźniki aktywów płynnych banków w celu zmniejszenia ich niepłynnych aktywów kredytowych sektora prywatnego, a rząd stosował bezpośrednią kontrolę nad udzielaniem kredytów. Innymi słowy, udzielanie kredytów gospodarce było aktywnie zniechęcane.

Następnie, w latach 70. i 80. XX wieku, liberalizacja finansowa i zniesienie kontroli nad bankami i towarzystwami budowlanymi doprowadziły do znacznego spadku wskaźnika aktywów płynnych sektora publicznego.

Jak pokazał globalny kryzys finansowy, rynki finansowania hurtowego wyschły i coraz trudniej było bankom sprzedawać papiery wartościowe zabezpieczone hipotekami lub innymi aktywami, lub wykorzystywać je jako zabezpieczenie do pożyczania gotówki. Banki pozostały z „nadwyżką” niepłynnych aktywów w swoich bilansach. Bank musiał rozszerzyć zabezpieczenie, które był gotów zaakceptować w swoich operacjach na rynku pieniężnym, i wprowadził programy umożliwiające bankom wymianę tego, co stało się niepłynnymi papierami wartościowymi sektora prywatnego na bony skarbowe Wielkiej Brytanii.

Luzowanie ilościowe (QE) i rezerwy

Drugim filarem odpowiedzi politycznej było oczywiście wprowadzenie luzowania ilościowego (QE). Jak pokazuje wykres 4, QE było dominującym czynnikiem napędzającym tworzenie rezerw i znaczący wzrost poziomu rezerw w ciągu ostatnich dwóch dekad, w tym w odpowiedzi na pandemię Covid. Dalsze rezerwy zostały jednak dodane do zasobów w ramach programów finansowania terminowego, w tym uruchomienia w marcu 2020 r. Programu Finansowania Terminowego z dodatkowymi zachętami dla Małych i Średnich Przedsiębiorstw, w skrócie TFSME. Do czasu zamknięcia go dla nowych pożyczek w kwietniu 2021 r. program oferował wieloletnie finansowanie po stopie zbliżonej do stopy bankowej dla banków, które zwiększyły kredytowanie, zwłaszcza dla MŚP, aby uniknąć wzrostu ich stóp kredytowych.

Jak pokazuje również wykres 4, proces ekspansji rezerw obecnie uległ odwróceniu. Zakupy aktywów są wycofywane poprzez zacieśnianie ilościowe (QT), podczas gdy pożyczki TFSME zapadają. To właśnie to odwrócenie rodzi pytanie, jaki powinien być poziom rezerw w przyszłości.

Patrząc w przyszłość i odpowiadając na to pytanie, musimy dokonać ważnego rozróżnienia między celami polityki pieniężnej i stabilności finansowej w zakresie tworzenia rezerw.

Głównym celem QE było stymulowanie gospodarki poprzez obniżenie długoterminowych stóp procentowych poprzez zakup głównie obligacji rządowych, finansowany emisją oprocentowanych rezerw banku centralnego – lub, jeśli wolisz, bezpośrednie tworzenie pieniądza, jak ilustruje wykres 5 (na czerwonych słupkach), aby uniknąć spadku podaży pieniądza wynikającego z naprawy bilansów banków poprzez zarówno skurczenie kredytowania bankowego, jak i emisję niepieniężnych zobowiązań, takich jak dług i kapitał własny (słupki niebieskie i fioletowe). Jednak z dzisiejszej perspektywy to bezpośrednie tworzenie pieniądza służyło również drugorzędnemu celowi, jakim była odbudowa poziomu rezerw i bezpiecznych aktywów płynnych sektora publicznego z poziomu, który okazał się niewystarczający podczas globalnego kryzysu finansowego. To, co było interwencją polityki pieniężnej, miało w ten sposób niezbędny i pozytywny wpływ na stabilność finansową. Jak pokazał również wykres 1, aktywa płynne sektora publicznego w stosunku do depozytów gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w funtach szterlingach są obecnie na podobnym poziomie jak w latach 60. XX wieku.

Preferowany Minimalny Zakres Rezerw (PMRR)

Wśród osób zainteresowanych tymi kwestiami toczy się ożywiona debata. Niektórzy nadal podkreślają argument za powrotem do małego bilansu. Argument za „renormalizacją” kładzie duży nacisk na korzyści płynące z przekazania zarządzania płynnością bezpośrednio w ręce instytucji i rynków prywatnych. Wskazuje również na ryzyko, że zachowania systemu bankowego mogą z czasem ulec niepożądanym zmianom, im dłużej bilans banku centralnego pozostaje duży, na przykład jeśli poziom depozytów łatwo wycofywalnych w systemie bankowym miałby wzrosnąć. Rzeczywiście, Raghuram Rajan podnosił podobne argumenty, gdy Financial Markets Group gościła go na tym wydarzeniu w zeszłym roku. W BIS Claudio Borio szczególnie mocno argumentował, przedstawiając zasadę, że bilans banku centralnego powinien zaczynać się od jak najmniejszego, powiększając się tylko w czasach stresu.

Inni dostrzegają korzyści z stosunkowo swobodnego dostarczania rezerw przez bank centralny, czasami odwołując się do „nowej normalności”. Jeremy Stein na przykład argumentował, że większy bilans banku centralnego może poprawić stabilność finansową poprzez „wypieranie” nadmiernego podejmowania ryzyka w sektorze prywatnym. Takie myślenie samo w sobie nie jest nowe – na myśl przychodzą eseje Miltona Friedmana „Optymalna ilość pieniądza”. Tym, co jest stosunkowo nowe, być może, jest szerokie przyjęcie takiego myślenia w społeczności banków centralnych. Jest to część debaty z wieloma niuansami. Jak zauważyła Annette Vissing-Jørgensen z Rezerwy Federalnej, sposób dostarczania rezerw będzie miał znaczenie dla kosztów i korzyści większych bilansów banków centralnych.

Tym, co moim zdaniem wyłania się jako główne stanowisko wśród bankierów centralnych, jest to, że musimy obrać środkową drogę. Przed kryzysem finansowym polityka pieniężna była realizowana przy znacznie niższym poziomie rezerw niż obecnie. Wystarczyło to dla polityki pieniężnej. Jednak, jak boleśnie się przekonaliśmy, poziom aktywów płynnych w systemie, w tym rezerw banku centralnego, był zbyt niski dla celów stabilności finansowej, co przyczyniło się do skali kryzysu finansowego.

Wiele zmieniło się na świecie od czasu kryzysu finansowego. Popyt na rezerwy jest znacznie większy niż był. Zarówno baza depozytowa, jak i wymogi regulacyjne wzrosły, zwiększając popyt na płynność. Niedawny los Silicon Valley Bank pokazał, że rozmiar i szybkość potencjalnych odpływów wzrosły z czasem, nie tylko z powodu rozwoju technologicznego, ale także dlatego, że runy na banki są przyspieszane przez media społecznościowe i platformy internetowe. Istnieją ograniczenia zdolności rynków prywatnych i instrumentów warunkowych do zamiany aktywów banków na rezerwy w celu wywiązania się z ich zobowiązań płatniczych, a ograniczenia te muszą znaleźć odzwierciedlenie w istniejącym zasobie rezerw.

Równocześnie, w pewnym momencie koszty wzrostu podaży rezerw prawdopodobnie przeważą korzyści. Ogólnie rzecz biorąc, wraz ze wzrostem poziomu rezerw, maleją zachęty dla sektora bankowego do zarządzania własną płynnością. W zakresie, w jakim podaż rezerw wypiera zdrową pośrednictwo rynkowe w normalnych warunkach rynkowych, duża część zdolności systemu finansowego do zarządzania płynnością zostanie naruszona. Pamiętając o tych kosztach, nie dążymy do większego bilansu niż jest to absolutnie konieczne.

Czas przedstawić Państwu neologizm Banku Anglii: Preferowany Minimalny Zakres Rezerw (PMRR), ukuty przez naszego byłego Dyrektora Wykonawczego ds. Rynków, Andrew Hausera, obecnie wiceprezesa Reserve Bank of Australia.

Zilustrowany na wykresie 6, PMRR to szacowany zakres minimalnego poziomu rezerw, który zaspokaja łączny popyt banków komercyjnych, zarówno na rozliczanie ich codziennych transakcji, jak i na utrzymywanie gotówki jako zabezpieczenia przed potencjalnymi odpływami w czasach stresu. W skrócie, jest to poziom zgodny z obieraniem środkowej drogi. Gdy podaż rezerw przekracza PMRR, rezerwy są „wystarczające”. W tym przypadku zachowanie popytowe banków jest determinowane stopą zwrotu w stosunku do innych aktywów płynnych, tak że stopy rynku pieniężnego są faktycznie determinowane stopą bankową poprzez arbitraż (niektóre spadają tylko nieznacznie poniżej ze względu na koszty handlu). Gdyby jednak podaż rezerw spadła poniżej PMRR, rezerwy stałyby się „rzadkie”. W tym przypadku banki prawdopodobnie zareagowałyby poszukiwaniem rezerw na rynkach pieniężnych, podnosząc w ten sposób cenę w tym procesie, a tym samym powodując wzrost krótkoterminowych stóp procentowych w stosunku do stopy bankowej. Naszą zachętą jako banku centralnego jest zapewnienie, że posiadamy instrumenty dostarczania płynności, aby zapobiec temu zjawisku i utrzymać skuteczną kontrolę nad krótkoterminowymi stopami rynku pieniężnego.

Przyszłość bilansu Banku Anglii

Kiedy osiągniemy PMRR, stajemy przed otwartym pytaniem o aktywa, które powinniśmy posiadać, aby zabezpieczyć zasób rezerw, które musimy zapewnić, aby wesprzeć stabilność finansową, przy jednoczesnym utrzymaniu kontroli monetarnej. Stoimy przed ważnymi wyborami i aktywnie pracujemy nad opcjami, zbliżając się do PMRR.

Wykres 8 przedstawia prostą ilustrację tego, jak to może wyglądać. Aktywa QE są utrzymywane w specjalnym wehikule w bilansie Banku, Facility Zakupu Aktywów (APF). Biorąc pod uwagę, że aktywa te zostały zakupione w celach polityki pieniężnej, decyzje dotyczące ich są podejmowane przez Komitet Polityki Pieniężnej (MPC) zgodnie z zestawem zasad, w tym zobowiązaniem do uczynienia procesu stopniowym i przewidywalnym oraz do wykorzystania stopy bankowej jako aktywnego narzędzia polityki pieniężnej. MPC zauważył również korzyść z budowania przestrzeni na wypadek, gdyby QE było potrzebne w przyszłości. W miarę postępu procesu QT, obligacje skarbowe utrzymywane w APF mogą ostatecznie spaść poniżej PMRR. Pożyczki za pośrednictwem STR w pierwszej kolejności, a ostatecznie wraz z naszymi innymi instrumentami, zaczną uzupełniać niedobór podaży rezerw, aby zaspokoić potrzeby ostrożnościowe w zakresie rezerw i utrzymać kontrolę monetarną poprzez ustalanie stopy bankowej. Proces QT wchodzi w nową fazę. QT zmienia teraz mix aktywów, które zabezpieczają rezerwy banku centralnego, w miarę jak APF jest wycofywany, ale nie poziom samych rezerw.

Stoimy w tym momencie przed wyborem między dostarczaniem rezerw banku centralnego powyżej poziomu APF poprzez repo – czyli pożyczanie rezerw pod zastaw – a bezpośrednimi zakupami bezpiecznych aktywów, takich jak obligacje skarbowe, lub jakimś połączeniem tych dwóch.

Przez dużą część historii Banku Anglii pożyczaliśmy na zasadzie zabezpieczonej, głównie pod zastaw papierów wartościowych rządu i weksli handlowych. Być może nadszedł czas, aby powrócić do takiego podejścia.

Kluczowym aspektem jest to, jak duże ryzyko stopy procentowej – ekspozycja na wahania wartości aktywów w miarę zmian stóp procentowych – powinno znajdować się w bilansie banku centralnego. QE wiązało się ze wzrostem aktywów długoterminowych, długoterminowych obligacji skarbowych, w bilansie Banku i wzrostem zobowiązań krótkoterminowych, zobowiązań rezerwowych oprocentowanych stopą bankową. Spowodowało to usunięcie ryzyka stopy procentowej z sektora prywatnego i przeniesienie go do bilansu banku centralnego. QT odwraca teraz ten proces i wycofuje ryzyko stopy procentowej posiadane przez bank centralny. I chociaż zaspokoimy popyt na rezerwy, nie oznacza to, że powinniśmy zachować ryzyko stopy procentowej. Tak więc wraz z dyskusją o aktywach posiadanych przez bank centralny, pojawia się dyskusja o tym, jak ryzyko stopy procentowej jest zarządzane w całym systemie finansowym.

Podczas gdy bezpośrednie zakupy aktywów przenoszą ryzyko stopy procentowej na bank centralny, portfel repo – w efekcie pożyczek pod zastaw szerokiego zakresu zabezpieczeń – nie. Nadal istnieje pewne ryzyko związane z repo – ryzyko warunkowe, że pożyczkobiorca nie spłaci pożyczki. Ryzyko to można jednak złagodzić za pomocą konserwatywnych „haircutów” do dostarczonego zabezpieczenia, aby zapewnić, że jest ono wystarczające do odzyskania wszelkich strat. Tak więc brak ryzyka stopy procentowej zasadniczo łagodzi ryzyko finansowe w bilansie banku centralnego.

Podsumowanie

Jesteśmy w ważnym momencie dla bilansów banków centralnych. Wiele pracy wciąż musi zostać wykonane, aby ustalić przyszłe ustalenia – i kontynuujemy tę pracę.

W kilku kwestiach możemy być pewni. W miarę jak wycofujemy rezerwy poprzez QT i wycofywanie TFSME, ujawni się utajony popyt na stały zasób rezerw. Tak więc, ze względów stabilności finansowej, uważamy, że bilans banku centralnego pozostanie większy niż przed kryzysem finansowym, choć nie tak duży jak obecnie. Zakres 345-490 mld funtów nie jest złym punktem wyjścia. Jednak wybory dotyczące struktury operacji wpłyną na wielkość PMRR i prawdopodobnie zmieni się on z czasem. Wszystko tutaj jest endogeniczne.

Przy PMRR będziemy mieli przestrzeń na wypadek, gdybyśmy musieli ponownie wykorzystać bilans, i możemy utrzymać kontrolę monetarną poprzez wykorzystanie stopy bankowej. To pozostawia nam wybór sposobu zabezpieczenia rezerw banku centralnego, wyborów dotyczących aktywów, które mają być utrzymywane, i tempa przejścia do nowego stanu ustalonego.

Portfel repo może oferować niezawodne i elastyczne źródło rezerw jako w dużej mierze dodatkowe aktywa płynne wysokiej jakości dla systemu. Dobrze wypada w kluczowych zasadach, ale pozostaje kilka otwartych wyzwań. Obecnie analizujemy, czy najlepiej jest rozwiązać te problemy za pomocą samych warunków naszych instrumentów – takich jak kalibracja ceny, terminu i częstotliwości – czy też wyzwania te wspierają argument za utrzymywaniem pewnych zasobów obligacji skarbowych w nowym stanie ustalonym. W każdym razie spodziewamy się znacznego wzrostu naszych operacji repo, patrząc w przyszłość, a rynek powinien nadal przygotowywać się na to.

FAQ

1. Czy rezerwy bankowe są aktywami? Tak, rezerwy bankowe są aktywami w bilansie banków komercyjnych i banku centralnego. Dla banków komercyjnych są to aktywa płynne, które mogą wykorzystać do rozliczeń i zarządzania płynnością. Dla banku centralnego rezerwy stanowią zobowiązanie (pasywo) wobec banków komercyjnych.
2. Dlaczego rezerwy bankowe są ważne? Rezerwy bankowe są kluczowe dla stabilności finansowej i realizacji polityki monetarnej. Zapewniają płynność w systemie bankowym, umożliwiają rozliczenia międzybankowe i służą jako narzędzie do kontrolowania stóp procentowych.
3. Co to jest PMRR? PMRR, czyli Preferowany Minimalny Zakres Rezerw, to szacowany zakres minimalnego poziomu rezerw, który zaspokaja popyt banków komercyjnych na rezerwy, zarówno w celach transakcyjnych, jak i ostrożnościowych.
4. Jak QE wpływa na rezerwy bankowe? Luzowanie ilościowe (QE) zwiększa rezerwy bankowe, ponieważ bank centralny kupuje aktywa (np. obligacje rządowe) od banków komercyjnych, płacąc za nie nowo utworzonymi rezerwami.
5. Jak QT wpływa na rezerwy bankowe? Zacieśnianie ilościowe (QT) zmniejsza rezerwy bankowe, ponieważ bank centralny sprzedaje aktywa lub pozwala im wygasnąć, co powoduje odpływ rezerw z systemu bankowego.

Jeśli chcesz poznać inne artykuły podobne do Rezerwy bankowe jako aktywa: Klucz do stabilności finansowej, możesz odwiedzić kategorię Bankowość.